Moja historia: prawda bez upiększeń

Przez wiele lat pracowałam jako opiekunka środowiskowa w Warszawie.
To była wymagająca praca, codzienne dojazdy komunikacją miejską przez różne dzielnice miasta, kilku podopiecznych dziennie, dużo odpowiedzialności i ciągły pośpiech. Dni zaczynały się wcześnie rano, a kończyły często dopiero wieczorem.

W tym samym czasie przez 8 lat pracowałam również jako przedstawiciel Providenta, a później także z osobami z niepełnosprawnościami. Łączyłam wiele obowiązków naraz – pracę, dom, dzieci i codzienne życie. Nie było łatwo, ale nauczyło mnie to samodzielności, wytrwałości i radzenia sobie w każdej sytuacji.

Pracując z osobami z niepełnosprawnościami, własnym samochodem odbierałam uczestników z domów, zawoziłam ich do Środowiskowego Domu Samopomocy na Bielanach, a później odwoziłam z powrotem do domu.

To doświadczenie nauczyło mnie prawdziwego kontaktu z ludźmi. Zrozumiałam, jak ważna jest obecność, cierpliwość i zwykłe bycie obok drugiej osoby. Każdy nosi w sobie swoją historię, której często nie widać na pierwszy rzut oka.

Po latach zrobiłam prawo jazdy. Miałam wtedy około 38 lat. Dla wielu osób może to drobiazg, ale dla mnie był to ważny moment, kolejny krok do większej niezależności i wiary w siebie.

Ten etap życia zostawił we mnie bardzo dużo emocji i dobra. Nauczył mnie cierpliwości, pokory i tego, że człowiek najbardziej potrzebuje drugiego człowieka.

 

W międzyczasie zostałam też babcią. Mam sześcioro wspaniałych wnucząt i bardzo je kocham. Miłość do wnuków jest inna niż do własnych dzieci. Nie da się jej porównać. To coś bardzo wyjątkowego.

Czasem mam poczucie, że poświęcam im za mało czasu..., bo życie nadal pędzi – praca, nauka, obowiązki. Ale kocham je nad życie.

Dwoje moich wnuków mieszka za granicą, dlatego bardzo cenię dzisiejsze możliwości kontaktu. Dzięki komunikatorom mogę chociaż na chwilę być blisko nich, mimo dzielącej nas odległości.

 

Po wielu latach mojego życia zamknął się też ważny rozdział. Po prawie 25 latach małżeństwa nasze drogi z moim pierwszym mężem Markiem rozeszły się. Dziś każde z nas ma swoje życie, ale tamten czas był dla mnie bardzo trudny i pełen zmian.

Musiałam na nowo odnaleźć siebie i nauczyć się życia inaczej niż wcześniej.

Właśnie wtedy jeszcze bardziej zrozumiałam, że nigdy nie jest za późno, żeby zacząć od nowa.

W trakcie rozwodu los postawił na mojej drodze drugiego Marka. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo zmieni moje życie i jak ważną stanie się częścią mojej codzienności.

Z czasem zaczęłam opiekować się nim na co dzień. Codzienność wyglądała inaczej niż u wielu osób – więcej było troski, obowiązków i odpowiedzialności.

 

Mimo wielu obowiązków i trudnych momentów wróciłam do nauki. Życie nauczyło mnie jednego – nigdy nie jest za późno, żeby zacząć od nowa.

 

W tamtym czasie opiekowałam się już moim drugim mężem Markiem. Codzienność wyglądała inaczej niż u wielu osób –  więcej było troski, obowiązków i odpowiedzialności. Były momenty zwątpienia i ogromnego zmęczenia, ale mimo wszystko nie odpuszczałam.

 

Przygotowanie do matury po tylu latach było dla mnie ogromnym wyzwaniem. Szczególnie język polski. Były chwile niepewności i myśli, czy dam radę.

 

Szczególnie dużo zawdzięczam mojej koleżance i nauczycielce języka polskiego – Iwonce.
Jej wsparcie, cierpliwość i wiara we mnie pomogły mi uwierzyć, że jeszcze mogę wiele osiągnąć.

Ukończyłam również szkołę online Edu & You – stworzoną przez ludzi, którzy naprawdę rozumieją osoby wracające do nauki po latach. Spotkałam tam wspaniałych ludzi i po raz pierwszy poczułam, że wiek nie ma znaczenia, jeśli człowiek naprawdę czegoś chce.

A później przyszła matura.

Po tylu latach.

I zdałam.

 

Po maturze poczułam, że coś we mnie na nowo się obudziło.

Jakby po wielu latach życia dla innych wróciła też część mnie samej.

 

Życie ponownie postawiło przede mną trudne wyzwania. Stan zdrowia Marka coraz bardziej się pogarszał. Już wcześniej przechodził udary, a my przez lata jeździliśmy razem na rehabilitacje -  do Konstancina, Koszalina, Ustronia Zdrój i innych miejsc. Walczyliśmy o każdy krok, każdą poprawę i każdy spokojniejszy dzień.

 

W 2022 roku wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło nasze życie. Marek trafił na OIOM i lekarze dawali niewielkie szanse na przeżycie. A jednak przeżył.

 

Od tamtej chwili stał się całkowicie niesamodzielny i wymagający stałej opieki.

To był dla mnie ogromny sprawdzian siły, cierpliwości i miłości.

 

Przez te wszystkie lata praktycznie nie wyjeżdżałam i nie odpoczywałam tak jak inni. Moją codziennością stały się obowiązki, praca, rehabilitacje, szpitale i troska o drugiego człowieka.

 

Ale właśnie wtedy zrozumiałam coś bardzo ważnego.

 

Że człowiek albo się poddaje… albo idzie dalej mimo wszystko.

 

We mnie zapaliła się iskra.

Poczułam, że chcę się rozwijać, zdobywać wiedzę i zrobić coś również dla siebie oraz swojej przyszłości.

 

Chciałam mieć zawód, który daje poczucie bezpieczeństwa, niezależności i możliwość dalszego rozwoju - niezależnie od wieku.

 

Dlatego rozpoczęłam studia pielęgniarskie.

 

To nie była łatwa decyzja. Do dziś łączę naukę, pracę, codzienne obowiązki i opiekę nad Markiem. Są dni zmęczenia, zwątpienia i bezsilności, ale mimo wszystko idę dalej.

 

Bo dziś wiem jedno - nigdy nie jest za późno, żeby zacząć od nowa.

 

I właśnie dlatego nadal studiuję.

 

©Beata Maria Daniluk – Pisane życiem, nieplanowane